Oracle OpenWorld: als de community zich ermee moeit...
Oracle surft mee op de participatiegolf: dit jaar mochten deelnemers aan Oracle OpenWorld bloggen over, en commentaar geven bij, hun verblijf in San Francisco.
De site Oracle Mix pakte uit met een peiling: enkele onnozele, maar ook enkele ernstige vragen over de visie van de mensen aangaande hun ecologische verantwoordelijkheid, over de mogelijke bijdrage van de technologie in hun dagelijkse of professionele leven, over wat het internet voor hen heeft veranderd of nog zal veranderen, over wat Oracle voor hen betekent, enz. enz. Tja, het is een manier als een andere om aan community building te doen. Een geslaagd experiment, kennelijk, want de 'bijdragen' waren talrijk.
Nog vóór de keynote van Larry Ellison verscheen op reuzenschermen een selectie uit de antwoorden. Joost mag weten volgens welk criterium ze werden gekozen. Er was van alles wat: van zeer scherpzinnige bemerkingen tot uitspraken die een mens doen twijfelen aan het voortbestaan van gezond verstand bij de homo sapiens 2.0.
Een korte bloemlezing:
Wat betekent mobiele communicatie voor u?
Mobiliteit ketent mij vast aan mijn mobieltje.
Wat is het belangrijkste voordeel van BI voor uw bedrijf?
Hiermee kan ik nagaan wie van mijn werknemers de belangrijkste kopers zijn. (Nee hoor, dit is geen vertaalfout!)
Wat is het positieve aan virtuele werelden?
Ze helpen kinderen om diverse personaliteiten uit te testen en daardoor zich te auto-actualiseren.
Hoe zullen de (presidents)verkiezingen iets veranderen aan de manier waarop technologie zal worden gebruikt?
Dat hangt ervan af wie gaat winnen.
Wat betekent Oracle OpenWorld voor u?
Larry trakteert zichzelf op een nieuw jacht.
Oracle OpenWorld: beetje low profile voor Fusion Applications
Wij begonnen al te vermoeden dat Oracle zijn slogan en strategie voor Fusion Applications in de diepvriezer, of zelfs in de vergeetput had gestopt.
Immers: geen enkele verwijzing ernaar in de lezingen of - duidelijker nog - in de titels van de sessies voor de deelnemers aan OpenWorld.in het vergeetboek geraakt? Opgeofferd? Toch niet, maar Oracle stelt zich opeens veel voorzichtiger. Er is in feite niets veranderd sinds vorige editie van OpenWorld waar we die heroriëntering van intenties al konden aanvoelen.
Dit jaar kregen we dus bevestiging van wat zich sinds vorig jaar leek af te tekenen: Oracle's definitie van het Fusion-applicatie-aanbod is gaandeweg fors geëvolueerd. Terwijl het bij de start ging om een versmelting van het beste van Oracle, JD Edwards, Siebel, Peoplesoft en andere in één aanbod, is de 'fusie'-oefening inmiddels gereduceerd tot de integratie binnen bestaande applicaties - die zeker nog zullen evolueren en wat ideeën zullen vergaren bij de collega's - met nieuw potentieel, genre Web 2.0.
En wat meer is: de roll-outkalender blijft nog altijd vaag. Men komt dit jaar niet verder dan de officiële aankondiging van de lancering van enkele eerste Fusion-toepassingen. "Die lanceringen hebben overigens wel plaatsgevonden", beklemtoont Chuck Rozwak, vice-president Product Development. "Bijvoorbeeld de nieuwe EPM-versie die we deze zomer hebben gelanceerd."
Als dit concept van Fusion en die spreiding over meerdere jaren gehandhaafd blijven, lijdt het geen twijfel dat de intrinsieke aard van de toekomstige Fusion-applicaties nog zal moeten evolueren, volgens de eisen en nieuwe wendingen van de markt.
Bij dit alles vragen wij ons toch wel af wat er uiteindelijk nog overblijft van dat onderscheid tussen de herbevestigde evolutie van de bestaande applicaties en die vervagende toekomstige lijn...
Big Red, getting bigger
Elk jaar lijkt de rode vlek die Oracle tijdens OpenWorld op de kaart van San Francisco drukt, te groeien. Een en ander heeft elk jaar te maken met de overnamecultuur van het bedrijf. Na Siebel en Hyperion moeten we dit jaar rekening houden met de catalogus en de gebruikers van BEA.
Oracle OpenWorld 2008 heeft stilaan gigantische proporties bereikt: 43.000 verwachte bezoekers uit 133 landen, zo'n 95.000 m² expositieruimte voor 450 exposanten, 1800 sessies en 300 demo's.
Om de menigte aan deelnemers te diverteren, ging Oracle dit jaar voor politiek/verkiezingen en voor sport. De openingsceremonie bracht zo het duo Carville-Martin op het podium (samen 60 jaar ervaring als raadgevers aan politici van divers allooi). Zij bespraken, niet zonder verve en ironie, de verkiezingstoestand in Amerika. Voorts was ook de burgemeester van San Francisco van de partij, Gavin Newson, waarbij we gesterkt werden in de overtuiging dat een beetje gel nooit kwaad kan. Of de activistische acteur Ed Begley Jr. die nog een beetje meer kwam wijzen op één van de hoofdthema's - "green" - van deze Oracle OpenWorld-editie.
Verrassingsgast van dienst was Michael Phelps, meermaals goudenmedaillewinnaar, die een applaus kwam oogsten (en waarschijnlijk ook een stevige gage), enkele kleine passe-partout-zinnetjes kwam mompelen over zijn dagelijkse training en twee winnaars moest trekken die recht zouden hebben op de VIP-avonden. Na-Olympische verplichtingen doen een mens soms bevreemdende omwegen maken...
Sneeuw op de Gletscherstrasse
Onze gentil annimateur Marc jaagt ons de stuipen op het lijf met de presenatie van de laatste tien kilometer op de 2.750 meter hoge Gletscherstrasse, goed voor in totaal 38km. Geen enkele kilometer onder de tien procent. Dat wordt alweer afzien. De vélogemeenschap van ruim 30 it-ers laat het niet aan z'n hart komen.
Filegewijs met de bus opnieuw naar Prutz. En hop de fiets op voor de derde dag op rij. Sommigen krijgen het zuur niet meer uit de biceps. Mee met de snelle jongens, DJJMG, Dirk, Jo, Jan, Marc en Geert. Het leven is immers aan de rappen. Maar haast en spoed...
Meteen al platten tube aan de tolgrens. Ouwe schoolmakker Rudi, nu bij Mobistar één van de drijvende it-krachten, trekt de band er mee over. En we klefferen verder, de groep valt uiteen in groepjes van twee, hier en daar een eenzaat. Ongemeen prachtig kronkelend naar boven, met hier een daar al enkele honderden meters boven de 9 procent. Langs het stuwmeer, gosh wat is het hier machtig. We trekken het enige terrasje op alwaar een koperblaasensemble ons warmte en moed inblaast. Marc, Kurt en Wim slagen er in om mij alsnog de Gletscher te laten opklauteren. En gelijk hebben ze, het is nog mooier dan de Stelvio. Sneeuw en gletsjerijs langs de zijkant, maar rien pour rien, het is alweer 22 bochten zuchten en kreunen. Voor de Gert van Ricoh is 38km niet genoeg, die zigzagt over de weg en legt er zeker 50 af. Boven, aan de skilift is het wondermooi en ook Stefan en Katrien zijn in de wolken. Voor iedereen een high five.
Tweede keer plat in het naar beneden rijden en gelukkig in de bezemwagen van de Wim getrokken. 's Avonds luidop gezogen voor onze Franz, één van de meest merkwaardigste obers ooit, die te pas en te onpas met de polizei dreigde, maar achteraf toch iedereen nog 'die letzte' meegaf. Ook meegemaakt. Probeer nooit je rug te zetten naar inkoper Yvan, want die leperd palmt alle flessen Rioja voor je neus weg in combine met de serveerster. Die mannen van UZ Leuven zijn lepe sjarels.
Zondagmorgen, fris en monter in de bus opnieuw richting Brussel, afgezwaaid en afgekaart met Jan, Gert en Yves, ze hebben me laten winnen. Merci zenne. Met 35-iters en it-managers op stap... het is geven en nemen.
De 48 bochten van de Stelvio
De spieren blinken, tweewielers krijgen een zucht lucht bij, het is vrijdag, de koninginnenrit, met de 48-bochten van de gevreesde 2758 meter hoge Stelvio, 12 km aan 8 procent gemiddeld, en dan nog eens 14 km met een nog iets hoger stijgingpercentage.
Maar eerst langs het mooiste tweemeren fietspad van de wereld, welja toch van Noord-Italië, schitterend, lyrisch, vol Gruss Got verontruste wandelaars. 35 fietsers in blauw-wit tenue, het maakt indruk. Het heeft een hoog je ne sais quoi gehalte. Overweldigend dalend, met korte schakelsnelle heuvels. Even te snel voor ons aller Gert van Nashuatec, heu Ricoh, schakelt verkeerd, raakt niet uit klikpedaaltjes, en smakt tegen de grond, gelukkig zonder erg. Glums binnen, nog een kleine 10 km naar de passo di Stelvio. Een snee brood, een pistoleeke en een banaan, en wijle weg. Even gepareerd door een lokale smeris die ons aanmaant om met z'n allen op een rijtje. Een uniform en macht, het is niet gebonden aan grenzen.
We trekken ons op voor de 48 haarspeldbochten. Roger zorgt voor uptime: iets nodig? Water? Bruis of plat? Enfin Roger, jammert Jo, dat moet je nu toch weten. Fietsen met bruis? Allee nu. Jo belandt op het podium, na ons aller Marc en voor Jan en alweer een beresterke Dirk. De plaatselijke neringdoener schuift een beker in de handen van onze gentil animateur. Het is zonnig, nog 28 bochten, ongemeen mooi, sneeuw langs de flanken. Omhoog, kijk omhoog! Alle bochten dansen voor de ogen. Er danst veel voor de ogen, het is afzien. 7, 8, max 9 km per uur. Het kleinste verzet, we zijn anderhalf uur ver. Nog een klein uur te gaan. Moto's scheren voorbij, verdekke, mocht ik daar even kunnen aanhangen. Geen voet op de grond. Blijven trappen. Doortrappen.
Waarom doen we dit? Geen vragen, gewoon trappen. Mijn zusje, neergehaald door kanker, heeft meer afgezien. Denk ik op zo'n momenten. Kijk omlaag, ik zie Geert Mobistar een paar bochten onder mij. Die pakt me niet meer, als ik tenminste niet versaag. Als ik enkele kerels zie die wegenwerken aan het uitvoeren zijn, vraag ik hen om de andere renners tegen te houden. Geert en Rudi, allebei van Mobi, krijgen een bordje met STOP voor de neus. Bochten aftellen tot uiteindelijk '1' geafficheerd wordt. Godallemachtig, we hebben het gehaald. Gelukkig als een kind over de streep, de Stelvio hebben we op zijn kant gelegd. Ik niet alleen trouwens, de meesten zijn er over, al even content en afgepeigerd. Het strafste verhaal is van Marc USG People, die trekt na 10 km naar beneden wegens rugpijn, rust wat uit en kleffert er dan toch weer helemaal op. Respect.
Het is de mooiste berg die ik ooit beklommen hebt, onnoemelijk veel knapper dan de Ventoux. Geflankeerd door sneeuw en ijs, geen gespuis, op enkele marmotten na. De afdaling is zoals altijd in een wip voorbij. Nog even snel terug naar hotel Windtegen, 124 km op de teller. Gelukkig is er Steven, de masseur die al het zuur eruit kneedt. We maken ons klaar voor de Gletscherstrasse, 38km klimmen...
